با تشکر از حامد جان به نظرم چند نکته دیگر آمد که خواستم با کانت مطرح کنم چون طولانی شد در این قسمت می نویسم
مسایلی که بیان کردی خیلی خوب و به جا بود. اما راه حلی که می گی به نظرم راه حل بلندمدت است که البته لازم و ضروری است. مشکل ما هم این است که نهادهایی که وظیفه شون کار بلندمدت است می خواهند کار کوتاه مدت کنند و به قول شما. نگاه امنیتی دارند. مثلا خانه سینما و وزارت ارشاد به جای اینکه به مساله سالن ها و کیفیت فیلم ها نگاهی کنند و به دلیل کم کاری هاشون عذر بخواهند و سعی در اصلاح د راین چارچوب کنند . با پلیس جلسه می گذارند و می خواهند این به اصطلاح مافیا رو از بین ببررند. مشکل مهم ما این است که اگر مساله ای را در کواته مدت حل کردیم دیگر به فکر بلندمدتش نیستیم. یعنی این که بالاخره مساله حاد رو باید در کوتاه مدت حل کرد اما به آن نباید اکتفا کرد. مشکل ما این است که به راه حل کوتاه مدت اکتفا می کنیم. همه اینها رو گفتم برای اینکه می خواستم اولش برای ارائه راه حل بگویم که در کواته مدت عوامل فروش (از هر سه نوعی که حامد در کامنتش گفته) رو جمع اوری کنند و سپس با خیال راحت به راه های بلند مدت فکر کنند. اما به نظرم اگر در کوتاه مدت مشکل حل شود دیگر مسوولان محترم به راه حل های بلندمدت فکر نمی کنند و تا یک بار دیگر مساله حاد نشود بی خیال قضیه می شوند.
پس در این بین باید چه کرد.؟ باید گذاشت تا صنعت سینما تعطیل شود تا شاید مسوولان به فکر بیافتند؟ چقدر طول می کشد تا راه حل های بلندمدت جواب بدهند؟ با نگاهی که مسولان به سینما دارند و آن را صرفا یک کالای فرهنگی و برای اوقات فراغت مردم می دانند(یعنی آن را کالای لوکس می دانند). اگر سسینما تعطیل شود اصلا یه فکر حل مساله خواهند بود یانه؟ به نظرم اگر همین حداقل تولیدات فرهنگی سینمایی هم که داریم از بین بره چندان مسوولان به فکر نخواهند رفت و خوب به نظرشان یک کالای لوکس تولید نمی شود و این مساله چندان مهمی نباشد. یا این که با امکانات دولتی چند تا فیلم جنگی می سازند تا رسالت خودشان را انجام داده باشند بقیه شو هم بی خیال می شوند.
اگر این مسائل احتمالی درست باشد و. پس چه باید کرد؟
مسایلی که بیان کردی خیلی خوب و به جا بود. اما راه حلی که می گی به نظرم راه حل بلندمدت است که البته لازم و ضروری است. مشکل ما هم این است که نهادهایی که وظیفه شون کار بلندمدت است می خواهند کار کوتاه مدت کنند و به قول شما. نگاه امنیتی دارند. مثلا خانه سینما و وزارت ارشاد به جای اینکه به مساله سالن ها و کیفیت فیلم ها نگاهی کنند و به دلیل کم کاری هاشون عذر بخواهند و سعی در اصلاح د راین چارچوب کنند . با پلیس جلسه می گذارند و می خواهند این به اصطلاح مافیا رو از بین ببررند. مشکل مهم ما این است که اگر مساله ای را در کواته مدت حل کردیم دیگر به فکر بلندمدتش نیستیم. یعنی این که بالاخره مساله حاد رو باید در کوتاه مدت حل کرد اما به آن نباید اکتفا کرد. مشکل ما این است که به راه حل کوتاه مدت اکتفا می کنیم. همه اینها رو گفتم برای اینکه می خواستم اولش برای ارائه راه حل بگویم که در کواته مدت عوامل فروش (از هر سه نوعی که حامد در کامنتش گفته) رو جمع اوری کنند و سپس با خیال راحت به راه های بلند مدت فکر کنند. اما به نظرم اگر در کوتاه مدت مشکل حل شود دیگر مسوولان محترم به راه حل های بلندمدت فکر نمی کنند و تا یک بار دیگر مساله حاد نشود بی خیال قضیه می شوند.
پس در این بین باید چه کرد.؟ باید گذاشت تا صنعت سینما تعطیل شود تا شاید مسوولان به فکر بیافتند؟ چقدر طول می کشد تا راه حل های بلندمدت جواب بدهند؟ با نگاهی که مسولان به سینما دارند و آن را صرفا یک کالای فرهنگی و برای اوقات فراغت مردم می دانند(یعنی آن را کالای لوکس می دانند). اگر سسینما تعطیل شود اصلا یه فکر حل مساله خواهند بود یانه؟ به نظرم اگر همین حداقل تولیدات فرهنگی سینمایی هم که داریم از بین بره چندان مسوولان به فکر نخواهند رفت و خوب به نظرشان یک کالای لوکس تولید نمی شود و این مساله چندان مهمی نباشد. یا این که با امکانات دولتی چند تا فیلم جنگی می سازند تا رسالت خودشان را انجام داده باشند بقیه شو هم بی خیال می شوند.
اگر این مسائل احتمالی درست باشد و. پس چه باید کرد؟
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هفتم خرداد 1386ساعت توسط امير جعفرزاده
|